magu
, a; m. I. A child, son :-- Ðá wearþ eafora féded, mago Caines, Malalahel, Cd. 58; Th. 70, 28; Gen. 1160. Mago Ecgláfes (cf. Ecgláfes bearn, 1003), Beo. Th. 2935; B. 1465. Mago Healfdenes (cf. sunu Healfdenes, 541), 3738; B. 1867: 4027; B. 2011. Eald fæder ongon his mago monian, Exon. 80 b; Th. 303, 28; Fä. 60. Ðínum magum (mágum?) lǽf folc and ríce, Beo. Th. 2361; B. 1178. II. a young person, a servant (cf. cniht, cnapa, geongra) :-- Ongan hisæ
þ


